Swobodny aktor

Aktor Lupy nie jest więc ani marionetką w rękach reżysera, ani nie jest też zupełnie swobodny i wolny w swojej grze. Jest jednak… najważniejszy. Największą uwagę reżyser skupia na człowieku. Oczywiście przestrzeń, tekst, muzyka, liczne efekty są bardzo istotne, jednak dopiero zestawiony z nimi aktor daje pełny, w zasadzie jedyny wydźwięk spektaklu. W Factory 2 zestawia on człowieka z obrazem multimedialnym, piosenką. Widz obserwuje taniec Edie Sedwick (Sandry Korzeniowskiej) do piosenki Tima Buckleya. Jest to jedna z bardziej poruszających scen całego spektaklu.


Stylizowana aktorka

Wystylizowana aktorka odgrywa swój taniec rozpaczy, na twarzy maluje się skupienie, ogromny zawód, świadomość, że nie wyszło jej w życiu, że nie wykazała się niczym szczególnym, z postaci wręcz bije upokorzenie i żal. Właśnie w tego typu skrótach, czasem bez użycia tekstu, samym ciałem aktora Lupa wydobywa najważniejsze skomplikowania wewnętrzne postaci. Widz wciąż balansuje między fikcją a realnością. Obserwuje grane postaci w aktorach i samych aktorów w stwarzanych przez siebie postaciach, gdy ogląda ich twarze na projekcjach multimedialnych. Na skraju sceny stoi kamera, która przez ogromną część spektaklu jest włączona, na dużym ekranie wyświetlane są sytuacje mające miejsce na scenie, czasem w zbliżeniu, często z różnych punktów widzenia.

rentowne i skuteczne pozycjonowanie gdańsk, obrazy kwiaty, wisła noclegi, Tapety, teksty piosenek, gliwice fotograf, fotograf